آرمان ، عدالت ، نسبیت ( نسبی بودن )

خداوند یک آرمان گرای مطلق است.

انسان یک آرمان است. خلقت یک آرمان است.

عدالت مطلق است.

عدالت برای انسان نسبی یک آرمان است.

نسبیت، توجیح خودپذیر ظلم و تظلم است.

ظالم و مظلوم هر دو محکومند.

حکم، تعیین اندازه افراط و تفریط است.

افراط ظالم و تفریط مظلوم است.

اعتدال آرمان است که دست یافتنی است.

نسبیت در ره رهرو حد مشخص راهنماست.

میزان خداست.

میزان فرقان است.

میزان قرآن است.

ثواب و محاسبه

هر ثواب سه وجه دارد

که برای آن عمل با کم و بیش موجود است.

اول ثواب برای خداست.

دوم برای خود و سوم برای دیگری.

مجموع این سه عامل، جمع محاسبه ثواب هر عمل است.

در این مجموعه ممکن است یک صورت ثواب در ظاهر

از دیگری بیش باشد. یعنی اینکه یک عملی هست که

در ظاهربیش از آنکه برای خویش باشد برای خداست

یا دیگری و یا به همین طریق برای دو عامل دیگر.

اگر این عوامل را کمیتی محاسبه کنی اشتباه است زیرا

درمحاسبهً ثواب کمیت تنها در ظاهر موجود است و آنچه

در باطن و در محضر خداست کیفی است که محاسبهً آن

از علم من و تو خارج است. پس نیک است که به اندیشهً

کمیت ثواب نباشی، هر چه که باشد.

آنچه که مهم است اصل ثوب است که حتی در نیت نیز

کامل است.

زیرا نیت نیز میتواند همان کلیت عمل باشد

که در محضر او " محاسبه"  می گردد.

زیاده

منافع

اینها یک موقعیت هایی دارند. یک شرایطی دارند که

بر طبق آن منافعشان را تعریف می کنند. می فهمند.

چون این منافع فانی است و اساس در حق ندارد،

رفتار اینها هم فانی می شود و به دلها نمی نشیند.

همیشه شنونده در حسرت یقین است که بالاخره

چه خواهد شد. اگر دلت، روحت و سخنت راهی در

یقین، در خدا، در عدالت، در اعتدال، در تسلیم و در

صداقت خالص بندگانه نداشته باشد، نمی توانی

شنونده ات را به این فکر واداری که کلام حقی.

رهرو عدالتی. تو پیشنهاد کنندهً یقینی.

بر حق باش.